نيست ، لكن در صورت عدم اجتزاء به آن وارده اتيان به موظف رعايت نمودن به مقتضاى آنچه مذكور شد شايد أقرب به سلامت بوده باشد « 1 » . و اما مستحب قولى كه بعد از شهادتين مأثور است ، پس بعضى از آن مختص است به تشهد اول ، يعنى در تشهد ثانى توظيف به آن ثابت نيست ، و بعضى مختص است به تشهد ثانى يعنى در اول موظف نيست ، و بعضى مشترك بين التشهدين است . اما اول پس آن دعاى « و تقبل شفاعته و ارفع درجته » است كه موظف است در تشهد اول و توظيف آن در تشهد ثانى ثابت نيست ، و همچنين موظف است در تشهد نمازى كه نبوده باشد در آن ، مگر تشهد واحد مثل تشهد نماز صبح و ظهرين و عشاى سفرى . مجملا توظيف آن در تشهد ثانى نيست . بدان كه اين دعا به نحو مذكور وارد شده است در حديث معتبر في غاية الاعتبار از مبين ظواهر و دقايق جناب امام جعفر صادق عليه السّلام كه فرموده : التشهد في الركعتين الاوليين الحمد للَّه أشهد أن لا إله الا اللَّه وحده لا شريك له و أشهد أن محمدا عبده و رسوله اللهم صل على محمد و آل محمد و تقبل شفاعته و ارفع درجته « 2 » . و در حديث موثق أبي بصير « في امته » علاوه فرموده و هكذا : و تقبل شفاعته في امته و ارفع درجته » قال عليه السّلام : ثم تحمد اللَّه مرتين أو ثلاثا « 3 » . بنا بر اين دعائى كه بعد از شهادتين مختص به تشهد اول است چنين خواهد بود : و تقبل شفاعته في امته و ارفع درجته الحمد للَّه رب العالمين . دو مرتبه يا سه مرتبه . و اما دعائى كه بعد از شهادتين مختص به تشهد ثانى است تحيات است ،

--> « 1 » و تعبير اول به قبل از تشهد و در ثانى به بعد از شهادتين در آن وجهى است وجيه بر متأمل ظاهر مىشود « منه » . « 2 » وسائل الشيعه ج 4 / 989 ح 1 . « 3 » وسائل الشيعة ج 4 / 989 ح 2 .